Helga's Weerklank

Wat heb ik een geluk gehad. Op 10 april mocht ik aansluiten bij een initiatief om kinderen met een beperking of ernstige ziekte te laten vliegen. Letterlijk vliegen! Namens Stichting Hoogvliegers zijn er een paar dagen per jaar waarbij piloten in hun vrije tijd kids mee nemen om te vliegen. Het geeft altijd enorm veel energie en inspiratie als je zulke enthousiastelingen bij elkaar ziet! Geef toe: “de glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft” (waar ken ik dat van… Oh ja, Willy Alberti / André Hazes).

Ook ik mocht vliegen! Mazzelaar. In een luxe 10-persoons Chesna Caravan zijn we van Lelystad naar Utrecht gevlogen (en weer terug ) Het was wel te merken dat er aardig wat thermiek was (warme luchtbellen die opstijgen door warmte van de zon op het aardoppervlak: omdat dat meer gebeurt boven een donker bos dan boven water zitten er op zonnige dagen veel turbulente bewegingen in de lucht). En het was mooi weer. Mijn maag was niet zo vliegbestendig die dag, laat maar zeggen… Maar het was wel gaaf!

De wereld vanuit de lucht ziet er echt heel anders uit. Heel verrassend! Utrecht herkende ik aan de schoorsteen van de Douwe Egberts Fabriek met een grote witte brug ernaast. Nooit beseft dat dat zo boven het landschap uitstak! Bekijk de wereld eens van een andere kant, zou ik zeggen. Ga vliegen op pak-’m-beet 300 meter hoogte! Wedden dat je zelfs in je eigen woonomgeving moeite hebt je te oriënteren!

De grootste mazzel bleek overigens een week later: de aswolk uit IJsland gooide roet in het eten voor al het gemotoriseerde vliegverkeer. De hoogvliegersdag had geen week later moeten zijn. Ik geef toe dat de vulkaanuitbarsting vaktechnisch wel een hoogtepunt was! Lang leve de natuurverschijnselen! IJsland ligt op een breuklijn, waar Europa en Amerika/Canada uit elkaar schuiven. We leven namelijk op aardplaten die drijven op een vloeibare massa in de aarde. Die aardplaten zijn continu in beweging: dat levert aardbevingen, vulkanen en soms tsunami’s op als de opgebouwde spanning in één keer vrijkomt. Een mooi voorbeeld is de kustlijn van Afrika aan westzijde en Zuid-Amerika aan oostzijde. Het past als twee puzzelstukjes perfect in elkaar. Heeeeeeeeel lang geleden zaten ze aan elkaar vast.

Zo zijn er nog veel meer initiatieven van burgers die wat goeds willen doen voor de medemens. Hoort eigenlijk bij het duurzaam leven: zorgen voor anderen. Ook ik probeer op mijn manier wat te doen. Vandaar mijn avontuur met de Alpe d’HuZes. Eerlijk gezegd ben ik er vrij naïef ingegaan. Maar hoe meer mensen (goedbedoeld) roepen hoe knap ze het vinden, hoe meer ik hem begin te knijpen. Is het dan echt zo’n topprestatie? Uiteraard is het bikkelen in de sportschool, maar ik kan me geen voorstelling maken hoe het is om 13 kilometer continue bergop te fietsen. Dat is misschien maar goed ook

We hebben natuurlijk nog wel veel donateurs nodig! Cash! No Ash! Doe je mee? Zie doneerpagina . Alle beetjes helpen!

Het leven is onvoorspelbaar. Gelukkig maar, want ik zou er niet aan moeten denken dat het anders was. Verrassingen zorgen er juist voor dat je het gevoel hebt dat je echt leeft. Mijn kids staan garant voor dagelijkse onverwachte acties en opmerkingen. Gelukkig in 99% van de gevallen leuke verrassingen. Heerlijk. Het geeft je een gevoel alsof zonnestralen doorbreken na een paar sombere dagen. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!

Toch is het niet altijd het lentegevoel wat overheerst. Je zult maar met je gezondheid tobben. Dat is toch een van de kostbaarste dingen (en onbetaalbaar!). Nu mag ik van geluk spreken dat ik in de tropentijd van mijn leven fit en gezond ben, maar dat geldt niet voor iedereen die ik ken.

Nu krijg ik de kans om een top te beklimmen en daarmee mensen in dalen te helpen. Ik ga de Alpe d’Huez beklimmen (op de fiets)!!! Jawel. Ik ben uitgenodigd om in het team Knooppunt Kranenbarg van de NCRV (werkdagen 17 tot 19 uur op radio 2) mee te fietsen met 5 andere PowerVrouwen (waaronder ook Carolien Tensen, Ruth Jacott, Esther Schouten) om geld in te zamelen voor het KWF.

Nu krijg ik veel aanvragen om mee te werken voor acties voor het goede doel, maar dit raakte mij meteen. Het zou van mij een enorme inspanning vergen (niet alleen de dag zelf, maar ook tijdens de voorbereidingen), maar dat valt in het niet met al die mensen die het gevecht moeten aangaan met de onvoorspelbaarheid van het leven. Kanker een ziekte waar 1 op de 3 mensen ooit in het leven mee te maken krijgt. Ook in mijn eigen familie is het doodsoorzaak nr. 1 (ik heb ook veel goede genen meegekregen, hoor!). Opgeven is geen optie.

Nu hou ik wel van een beetje uitdaging. Mijn dansavontuur is alweer 3 jaar geleden en wat heb ik daarvan genoten! Ik ben nog steeds niet dol op sporten (understatement ). Laten we eerlijk zijn: Het blijft een vorm van zelfkastijding. Achteraf voel ik mij meestal wel stoer, maar vooraf en tijdens heb ik heel andere gedachten en gevoelens. Het blijft een gevecht met mijn lijf. Maar het is min of meer een vrijwillig gevecht. Als je een ingrijpende ziekte hebt, zoals kanker, kun je ook niet zeggen: vandaag even niet.

Ik heb vrienden die nog leven en strijden tegen deze ziekte, maar ook al familie en vrienden verloren: begin dit jaar nog moest Sander Simons de strijd opgeven tegen longkanker. Nooit gerookt, toch geraakt, in de zomer van zijn leven. Dat doet je toch weer beseffen dat een goede gezondheid niet vanzelfsprekend is!

Op naar de TOP! Samen zijn we sterk! Met hulp van mijn sportschool Wellness & Healthclub New Style hoop ik op 3 juni tijdens de Alpe d’HuZes ‘gezond’ aan de top te komen. Ook jij kunt helpen! Volg ons hier en nog beter: Doneer ook! Alle beetjes helpen. Niets blijft aan de strijkstok hangen. Iedereen doet het vrijwillig! De ingezamelde euro’s moeten onze brandstof worden om die berg op te komen voor een zonnige en duurzame toekomst van iedereen die het hard nodig heeft. Voor nu en later. Voor jezelf en voor anderen. Op naar de TOP!!! (pffff, waar ben ik aan begonnen )

Voor de meteorologen eindigt het winterseizoen eind februari. Volgens de (astronomische) kalender duurt dat nog een week of drie, namelijk als de zon over de evenaar naar het noordelijk halfrond trekt. Die datum valt rond 21 maart. Soms iets eerder (zoals dit jaar), soms iets later. Dat maakt het erg onhandig om elke jaar goed de gegevens te vergelijken. Daarom houden de meteorologen hele maanden aan per seizoen. En dus is het voor mij vanaf 1 maart LENTE !!! Mijn favoriete seizoen!

Winter 2010 in NL gaat de boeken in als de koudste winter in 14 jaar! Het was vooral een sneeuwrijke winter met landelijk gemiddeld 41 dagen sneeuw. Dat is sinds 31 jaar niet meer voorgekomen! Het is drie maanden op een rij kouder geweest dan normaal: ook dat is uniek. Er waren 55 vorstdagen (een dag waarop het -even- heeft gevroren) in plaats van normaal 38. ‘Normaal’ wil zeggen gemiddeld over 30 jaar. Volgens het KNMI kwam zo’n koude winter vorige eeuw eens in de 6 jaar voor. In deze eeuw zou dat slechts eens in de 15 jaar zijn. Zo, die hebben we dus alvast binnen! En meestal komen de koude winters in clusters, dus volgend jaar toch maar wat meer zout opslaan?!?!

En dat terwijl het tijdens de Olympische winterspelen in Vancouver warmer was dan normaal. Beelden van regen i.p.v. sneeuw, aanvoeren van sneeuw met dikke dooi in plaats van een natuurlijke sneeuwlaag. Wereldwijd schijnt deze winter warmer te zijn verlopen dan normaal. Dat bewijst maar weer eens dat een wereldwijd gemiddelde niets zegt over een specifieke plek, bijvoorbeeld NL.

De gemoederen om het IPCC rapport waren in elk geval zeer verhit. Foute aannames waren koren op de molen van klimaatcritici. Gevoed door deze koude winter wordt voor het gemak maar aangenomen dat alles in het rapport onzin is. Dat is erg kort door de bocht. In hoeverre het rapport wel dicht bij de waarheid zit (tussen 1990 en 2100 gemiddeld wereldwijd een temperatuurstijging tussen 1,1 en 6,4 graden), dat weten we altijd pas achteraf. In zo’n complex systeem als de aarde kunt je niets tot op de komma vooruit voorspellen. Zelfs niet eens een dag van te voren.

Het enige dat mijn gezonde verstand zegt: je moet de boel niet verstoren. Juist omdat je de gevolgen niet kent. Overschakelen naar een duurzame manier van leven met respect voor mens, milieu, natuur en economie. Respect. Dus niet meteen roepen dat er niets klopt als er tegenargumenten boven tafel komen. Niet meteen roepen dat er geen opwarming is van het klimaat omdat wij fulltime aan het sneeuwschuiven zijn geweest deze winter. Hoe meer we weten, hoe meer we erachter komen dat we heel weinig weten. De ultieme oplossing zonder nadelen bestaat niet. We kunnen wel zorgen dat het elke keer een stukje beter wordt. Door kennis te vergaren. Door ons gedrag aan te passen. Door te kiezen voor datgene wat de meeste garantie geeft op een leefbare, leuke toekomst! Brrr… wat een winter. Ik verheug mij op een hartverwarmende lente!

Waar haal je energie vandaan? Als ik die vraag aan mijn kinderen stel, roepen ze meteen: het stopcontact! Dan ben ik zo gehaaid om door te vragen. En hoe komt dat dan in het stopcontact? Ik grijp graag elk moment aan om mijn kids wat te leren. Ik hoop ze zo ook nieuwsgierig te maken. Vragende kinderen leren meer. Hoe vroeger ze beseffen waar dingen vandaan komen, hoe makkerlijker ze het zich eigen maken om bewuste keuzes te maken. De oudste vindt het zielig dat beesten worden doodgemaakt. Toch vind hij vlees wel lekker. Dus leg ik hem uit dat je ook ‘goed’ vlees kunt eten en dat je dat niet elke dag hoeft te doen. Als een dier een goed leven gehad heeft, is dat heel wat anders dan de beruchte kiloknallers. Vlees weggooien is bij ons daardoor taboe, zeker als je meer hebt moeten betalen ervoor.

Waar haal je energie vandaan? Als ik die vraag aan mijn vriendinnen stel, roepen ze meteen: andere mensen! Dat herken ik. Bij elke lezing kan ik mijzelf weer opladen aan mensen die met passie vertellen over wat hen bezighoudt. Ik kan daar echt van genieten. De wereld is zoveel groter dan je denkt, maar je moet er wel voor open staan. En een beetje goed in je energie zitten, anders heb je het gevoel dat je erin verzuipt.

Afgelopen week had ik een bijeenkomst waar deze twee vormen van energie bij elkaar kwamen. Een zaal vol met mensen die open stonden voor een duurzame toekomst. Bewust andere keuzes wilde maken om het voor kinderen en kleinkinderen ook nog een leuke, leefbare wereld te houden. Niet consuminderen, maar bewust consumeren. Energie heeft iedereen nodig. Het ligt voor het oprapen dankzij de zon: nog gegarandeerd 4,5 miljard jaar leverancier van licht en warmte. Door de zon hebben we wind, waterstromingen, leven (biomassa). Bovendien is het binnenste van de aarde lekker warm, dus ook dat is een energiebron. Allemaal voor het oprapen. Maar de techniek om dat te benutten staat veelal nog in kinderschoenen en is dus duur.

Daar moet je je dus niet door laten tegenhouden. Juist nu is het belangrijk vooruit te durven kijken. Fossiele brandstoffen zijn over 20 jaar ook duur (naast het feit dat oliestaten nou niet bepaald de meest stabiele bevolkingsgroepen huisvesten). Door samen te werken kun je je krachten bundelen. Ieder heeft een eigen stukje kennis en samen heb je macht. Door daar gebruik van te maken, kun je grote stappen maken. Veel groter dan je in je uppie had gekund. Dan worden dure technieken om duurzaam energie op te wekken ineens bereikbaar. Kijk wat je lokaal voor handen hebt: zon heeft iedereen, wind is er ook altijd wel. En zoals iemand monter zei: als het waait, schijnt de zon niet altijd en andersom. Afval produceert iedereen. Hoe meer mensen de keuze gaan maken om duurzame energie in te kopen, hoe lager de prijzen zullen worden. En die samenwerking levert ook figuurlijk gezien energie op. Van iedereen kun je wat leren: dat geeft je als mens energie, daar groei je van. 1+1=3, dus eigenlijk.