Helga's Weerklank

Het leven is onvoorspelbaar. Gelukkig maar, want ik zou er niet aan moeten denken dat het anders was. Verrassingen zorgen er juist voor dat je het gevoel hebt dat je echt leeft. Mijn kids staan garant voor dagelijkse onverwachte acties en opmerkingen. Gelukkig in 99% van de gevallen leuke verrassingen. Heerlijk. Het geeft je een gevoel alsof zonnestralen doorbreken na een paar sombere dagen. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!

Toch is het niet altijd het lentegevoel wat overheerst. Je zult maar met je gezondheid tobben. Dat is toch een van de kostbaarste dingen (en onbetaalbaar!). Nu mag ik van geluk spreken dat ik in de tropentijd van mijn leven fit en gezond ben, maar dat geldt niet voor iedereen die ik ken.

Nu krijg ik de kans om een top te beklimmen en daarmee mensen in dalen te helpen. Ik ga de Alpe d’Huez beklimmen (op de fiets)!!! Jawel. Ik ben uitgenodigd om in het team Knooppunt Kranenbarg van de NCRV (werkdagen 17 tot 19 uur op radio 2) mee te fietsen met 5 andere PowerVrouwen (waaronder ook Carolien Tensen, Ruth Jacott, Esther Schouten) om geld in te zamelen voor het KWF.

Nu krijg ik veel aanvragen om mee te werken voor acties voor het goede doel, maar dit raakte mij meteen. Het zou van mij een enorme inspanning vergen (niet alleen de dag zelf, maar ook tijdens de voorbereidingen), maar dat valt in het niet met al die mensen die het gevecht moeten aangaan met de onvoorspelbaarheid van het leven. Kanker een ziekte waar 1 op de 3 mensen ooit in het leven mee te maken krijgt. Ook in mijn eigen familie is het doodsoorzaak nr. 1 (ik heb ook veel goede genen meegekregen, hoor!). Opgeven is geen optie.

Nu hou ik wel van een beetje uitdaging. Mijn dansavontuur is alweer 3 jaar geleden en wat heb ik daarvan genoten! Ik ben nog steeds niet dol op sporten (understatement ). Laten we eerlijk zijn: Het blijft een vorm van zelfkastijding. Achteraf voel ik mij meestal wel stoer, maar vooraf en tijdens heb ik heel andere gedachten en gevoelens. Het blijft een gevecht met mijn lijf. Maar het is min of meer een vrijwillig gevecht. Als je een ingrijpende ziekte hebt, zoals kanker, kun je ook niet zeggen: vandaag even niet.

Ik heb vrienden die nog leven en strijden tegen deze ziekte, maar ook al familie en vrienden verloren: begin dit jaar nog moest Sander Simons de strijd opgeven tegen longkanker. Nooit gerookt, toch geraakt, in de zomer van zijn leven. Dat doet je toch weer beseffen dat een goede gezondheid niet vanzelfsprekend is!

Op naar de TOP! Samen zijn we sterk! Met hulp van mijn sportschool Wellness & Healthclub New Style hoop ik op 3 juni tijdens de Alpe d’HuZes ‘gezond’ aan de top te komen. Ook jij kunt helpen! Volg ons hier en nog beter: Doneer ook! Alle beetjes helpen. Niets blijft aan de strijkstok hangen. Iedereen doet het vrijwillig! De ingezamelde euro’s moeten onze brandstof worden om die berg op te komen voor een zonnige en duurzame toekomst van iedereen die het hard nodig heeft. Voor nu en later. Voor jezelf en voor anderen. Op naar de TOP!!! (pffff, waar ben ik aan begonnen )

Voor de meteorologen eindigt het winterseizoen eind februari. Volgens de (astronomische) kalender duurt dat nog een week of drie, namelijk als de zon over de evenaar naar het noordelijk halfrond trekt. Die datum valt rond 21 maart. Soms iets eerder (zoals dit jaar), soms iets later. Dat maakt het erg onhandig om elke jaar goed de gegevens te vergelijken. Daarom houden de meteorologen hele maanden aan per seizoen. En dus is het voor mij vanaf 1 maart LENTE !!! Mijn favoriete seizoen!

Winter 2010 in NL gaat de boeken in als de koudste winter in 14 jaar! Het was vooral een sneeuwrijke winter met landelijk gemiddeld 41 dagen sneeuw. Dat is sinds 31 jaar niet meer voorgekomen! Het is drie maanden op een rij kouder geweest dan normaal: ook dat is uniek. Er waren 55 vorstdagen (een dag waarop het -even- heeft gevroren) in plaats van normaal 38. ‘Normaal’ wil zeggen gemiddeld over 30 jaar. Volgens het KNMI kwam zo’n koude winter vorige eeuw eens in de 6 jaar voor. In deze eeuw zou dat slechts eens in de 15 jaar zijn. Zo, die hebben we dus alvast binnen! En meestal komen de koude winters in clusters, dus volgend jaar toch maar wat meer zout opslaan?!?!

En dat terwijl het tijdens de Olympische winterspelen in Vancouver warmer was dan normaal. Beelden van regen i.p.v. sneeuw, aanvoeren van sneeuw met dikke dooi in plaats van een natuurlijke sneeuwlaag. Wereldwijd schijnt deze winter warmer te zijn verlopen dan normaal. Dat bewijst maar weer eens dat een wereldwijd gemiddelde niets zegt over een specifieke plek, bijvoorbeeld NL.

De gemoederen om het IPCC rapport waren in elk geval zeer verhit. Foute aannames waren koren op de molen van klimaatcritici. Gevoed door deze koude winter wordt voor het gemak maar aangenomen dat alles in het rapport onzin is. Dat is erg kort door de bocht. In hoeverre het rapport wel dicht bij de waarheid zit (tussen 1990 en 2100 gemiddeld wereldwijd een temperatuurstijging tussen 1,1 en 6,4 graden), dat weten we altijd pas achteraf. In zo’n complex systeem als de aarde kunt je niets tot op de komma vooruit voorspellen. Zelfs niet eens een dag van te voren.

Het enige dat mijn gezonde verstand zegt: je moet de boel niet verstoren. Juist omdat je de gevolgen niet kent. Overschakelen naar een duurzame manier van leven met respect voor mens, milieu, natuur en economie. Respect. Dus niet meteen roepen dat er niets klopt als er tegenargumenten boven tafel komen. Niet meteen roepen dat er geen opwarming is van het klimaat omdat wij fulltime aan het sneeuwschuiven zijn geweest deze winter. Hoe meer we weten, hoe meer we erachter komen dat we heel weinig weten. De ultieme oplossing zonder nadelen bestaat niet. We kunnen wel zorgen dat het elke keer een stukje beter wordt. Door kennis te vergaren. Door ons gedrag aan te passen. Door te kiezen voor datgene wat de meeste garantie geeft op een leefbare, leuke toekomst! Brrr… wat een winter. Ik verheug mij op een hartverwarmende lente!