jan 26
2009

Kinderen brengen jeugdherinneringen van jezelf naar boven. Vooral bij belangrijke mijlpalen leef je intenser. Het lijkt wel of je hersenen dan anders werken en de gebeurtenis of emoties “diep in je geheugen gegrift staan”.

Wat zijn mijn eerste herinneringen? Dat moet in de leeftijd geweest zijn waarin mijn kids zich nu bevinden. De overgang naar de basisschool, een bepaalde letter op het schoolbord, de piramidevormige melkpakjes, de pyama met sinterklaas. Dat laatste geeft gelijk een leuke anekdote.

Het is een lange pyama met schaapjes erop, maat 128. Dus gekregen toen ik ongeveer 6 was. In mijn beleving toen nog veels te groot. En je gelooft het niet: ik heb die pyama nog steeds. Hij valt bijna van ellende uit elkaar, maar mijn oudste zoon draagt hem met verve. Er zit een gerepareerd gat in van toen mijn zusje in een woedeaanval uit onmacht een gat erin heeft gebeten. Met als gevolg dat mijn gelach (wat de reden was van het bijten) veranderde in een uitbarsting van de slappe lach. Vooral dat gezicht van mijn zus op dat moment staat echt in mijn geheugen gegrift. Als ik daar aan terug denk…. :-)

De geboorte van mijn kids en vooral de dagen erna heb ik heel intens beleefd. Je weet dat je dat maar 1 keer in je leven meemaakt (OK, die slapelozen nachten en pijnlijke borstvoeding wil ik heeeeel graag vergeten). Ook maatschappelijke breekpunten zal op ieders geheugen gegrift staan: Waar was jij tijdens de aanslag op de Twin Towers? En bij de moord op Pim Fortuin? En tijdens de inauguratie van Barack H. Obama?

Ik vermoed dat dat laatste later een van de eerste herinneringen zal zijn van mijn middelste. Die heeft met zijn 5 jaar al heel goed door dat dat een geschiedkundige mijlpaal was. Aan mij de nobele taak om daar nog veel positieve diepe gravures in zijn hersenen aan toe te voegen! Geschiedenis kun je ook maken …