Helga's Weerklank

Tegenwoordig heb ik mij gestort op het hardlopen. Niet dat mijn knieen erg willen meewerken, maar daar moeten we gewoon even doorheen bijten. Mijn lijf moet immers een beetje in vorm blijven. Dus wurm ik mij minimaal 2 keer per week in mijn hardloopkleren, trotseer weer en wind en ga dan een uurtje zweten in de buitenlucht. Het valt mij op dat tijdens dat lopen mijn gedachten een vergelijkbare cyclus doorlopen als die van de maanstand. Van helemaal donker, naar een kwart verlicht aan rechterzijde (ezelsbruggetje: ronding lijkt op letter p van premier -frans voor ‘eerste’), dan vol ornaat, om vervolgens alleen links verlicht te zien (kleine letter d van denier -’laatste’ in het frans). En dan gaat het licht weer uit.

Het eerste kwartier hardlopen staat altijd in het teken van: “waarom doe ik dit in godsnaam”. Het tweede kwartier begint de motor beter doorsmeert te raken en denk ik alleen:” het zal toch ergens goed voor zijn?”. Het derde kwartier begint de souplesse te komen:”ach, ik kan er nog wel een extra rondje bij maken”. Om dan in het vierde kwartier te voelen dan de benen moe worden en ik iets te overmoedig mijn rondje heb uitgebreid: “niet zeuren, doorbijten, je bent er bijna en daar staat weer een reep chocola tegenover!”.

Het voordeel is dat je weer even van buiten hebt geproefd. Dan valt het op dat de maan er niet alleen ’s nachts is, maar ook vaak een deel van de daglichtperiode! En dat de maan dicht bij de horizon veel groter lijkt dan wanneer hij hoog aan de hemel staat. Volgens mij is het leven zelfs vergelijkbaar met die maancyclus. Hmmmm, in welk stadium zou ik me nu bevinden? Of hangt dat weer af van de periode van de maan(d). Wat hardlopen allemaal niet doet met je geest… Je moet toch ergens je tijd mee doorkomen. Het lekkerste na het hardlopen is het heerlijke gevoel dat je een prestatie hebt geleverd en even niet meer hoeft. En mijn pijnlijke knieen na een paar uur geven aan dat ze ook even niet meer willen!

Het valt me wel op hoeveel mensen eigen met hardlopen bezig zijn! Hoe meer je erover praat, hoe meer ze uit alle hoeken en gaten tevoorschijn lijken te komen. Ieder met andere motieven overigens….

De hoop dat hardlopen een einde zou maken aan de eeuwige strijd met de weegschaal blijkt voor mij een illusie. Wel passen de kleren beter en voel ik me warempel redelijk strak in mijn velletje. Ach, het oog wil ook wat Wist je dat de vruchtbaarheidscyclus van de vrouw zelfs gekoppeld is aan de maanstonde? Die maan heeft overal invloed op. Zonder dat ding zou de aarde compleet instabiel worden en is de klimaatproblematiek van heden een lachertje. Regelmatig spreek ik mensen die zeker weten dat er een duidelijke relatie is tussen het weer en de maan. Ik kan er inmiddels een boek over schrijven….