Helga's Weerklank

Deze zomer hebben we op de valreep een tweetal weken in Italie vertoefd. Het jaar is zo druk verlopen dat het reserveren van een vakantie erbij in is geschoten. Maar voor de kids is het toch wel leuk iets bijzonders te ondernemen en er even helemaal tussen uit kan ook voor de ouwe garde geen kwaad. Een week voor aanvang van de zomervakantie in midden-NL ben ik alsnog tegen een appartement aangelopen. Noord-Italie, vlak bij de Zwitserse grens, snel aan te rijden, twee slaapkamers, ruime woonkamer, groot balkon, luxe ingericht met alles erop en eraan wat je nodig hebt voor een gezin, zwembad, meer voor de deur, speelgelegenheden genoeg. Een voltreffer dus. Toeval bestaat niet, zeggen ze. Waaraan het ik al dat geluk verdiend?

De voorbereidingen waren leuk. Een aftelkalender voor de kinderen heeft ze geholpen een idee te krijgen van de tijdspanne. Ieder kreeg een opbergbox, waar ze dingen in mochten doen die zij mee wilden hebben. Dat was frapant om te zien. De jongste van 2 1/2 nam haar lievelingsknuffel mee met een voorleesboekje en snoep. De middelste van 5 laadde het vol met spelletjes en DVD’s (liefst had hij zijn Nintendo WII ook nog ingepakt). De oudste van 7 nam zijn spaarpot mee en zelfgemaakt papieren geld! Hmmmm. Welke genen zouden ze van wie hebben? Hahahaha.

Een halve week voor vertrek heb ik ze uitgelegd dat de koelkast en vriezer zo leeg mogelijk moesten zijn bij vertrek. Dat lieten ze zich geen twee keer zeggen. Binnen een paar uur waren alle toetjes, ijsjes en frikandellen op. Moesten we uiteindelijk weer gaan bijkopen! Leermoment voor mama: volgende keer zeg ik het pas een dag van te voren. Wist ik veel dat ze hun taak zo serieus zouden oppakken

Bijna alles zat mee. Bij vertrek bleek alleen het navigatiesysteem overleden te zijn. Meteen zijn we bij de eerste de beste elektronicazaak gestopt om een nieuwe te halen. Op vakantie geef je nou eenmaal gemakkelijk geld uit! (en de oude was 4 jaar oud, dus fiscaal afgeschreven). Vanaf toen ging alles weer van een leien dakje. De reis met de auto, het hotel voor de tussenstop, de reis door Zwitserland, over de Gotthardpas en het appartement. De eigenaar had niets teveel gezegd toen hij mij een geweldige plek beloofde. De omgeving leende zich voor leuk uitstapjes.

Alleen is het italiaanse ijs te lekker (verslavend: minimaal twee keer per dag). En de chocolade ontbijtkoekjes. En de verse pizza’s. En de wijn. Pfoehhh. Ik heb zeker twee keer per week moeten hardlopen (minimaal een uur!) om de caloriebommentjes enigzins te neutraliseren. Het gaf me meteen een mooi excuus om de omgeving te verkennen. Prachtige watervallen, bergdorpjes op en af met overal waterbronnen en veel fieters en andere hardlopers. Opvallend is wel dat je bijna altijd meteen ziet of het Nederlanders zijn of niet. We zijn een sportief volk!

Toch heeft deze vakantie een nare bijsmaak gekregen. Teveel geluk is ook niet goed voor de mens. Amper vier dagen in Italie en ik krijg het bericht dat mijn collega Stan Storimans is omgekomen. Ik weet nu dat je zelfs met 30 graden buiten terplekke kunt bevriezen! Stan was een joviale gozer, die vaak even een praatje kwam maken in de weerkamer. We hebben gesproken over van alles en nog wat: onder andere over de liefde voor zijn gezin en ja, zelfs over het risico van zijn werk. Qua camerawerk werkten we zelden meer samen, maar toch leverde hij elk jaar namens zijn bedrijfje een attentie af met de kerstdagen. Totaal onnodig, maar wel lief. Dat uitgerekend hem dit moest overkomen, was verbijsterend. Je hebt dappere mensen nodig in deze wereld die anderen kunnen laten zien hoe de wereld in elkaar steekt. Juist waar de wereld in brand staat! Zo leren we weer en kunnen we helpen. Maar nu… het oog van de wereld is uitgeschakeld. De verslaggeving is verslagen.

Deze vakantie zal ik niet snel vergeten. Lieve Stan, Ciao Amice!