Helga's Weerklank

Het is een willekeurige maandagochtend. Rond half zeven word ik wakker van iets wat lijkt op gestommel. Ik luister en hoor niets meer. Op het moment dat ik weer in wil dommelen, hoor ik weer iets. Het lijkt op geklop. Ik meen dat de middelste weer eens een vroege opstaanbui heeft en zich kenbaar wil maken door tegen het bed te tikken. Hoewel… het is wel verrekte regelmatig. Dan houdt het weer op. Mijn zoon laat zich niet zien en ik veronderstel dat hij zich op een andere manier in zijn bed vermaakt. Ik draai me om, trek de dekens over mij heen, maar ben alert. Warempel. Daar is het weer…. Als of iemand op het raam klopt.

Ik schiet mijn bed uit. Kijk uit het raam omlaag, maar zie niets. Misschien bij de buren? Ik ga naar beneden en kijk bij de achterdeur. Het geluid was die derde keer zo krachtig dat het van dichtbij leek te komen. Niets. Dan maar bij de voordeur kijken of ik iets zie. Ik open de deur en er staat een bestelbus op het trottoir. De bestuurder lijkt net in te stappen, kijkt in de cabine achterom naar mij en springt meteen weer uit de auto. Is het mijn overbuurman…. Ook goeie Mogge!

De klopgeest was hij. Mijn bel bleek het niet te doen en hij had de hoop al opgegeven. Na een laatste wanhopige blik voor het wegrijden, zag hij dat we eindelijk wakker waren geworden. Waarom doet mijn buurman zoveel moeite op de maagdelijke ochtend? Er zijn betere dingen te bedenken dan een slaperige kop van mij. Er zijn ook betere wekmethodes te verzinnen, maar deze werkte accuut toen hij met de reden op de proppen kwam.

Een malloot was blijkbaar erg nieuwsgierig naar de inhoud van mijn hybride auto en vond het nodig daarvoor een raam in te tikken. Glasscherven overal! Op de grond, in de auto, op de kinderzitjes, op het dashboard…! Waarom kunnen sommige mensen niet met hun tengels van andermans eigendommen afblijven?!?! Het trieste is dat er niets te halen viel. Helaas voor die malloot: buit nul komma nul. Dikke rekening voor mij: niet alleen financieel, want de verzekering komt een eind tegemoet. Maar de ellende die je ervan hebt!

Toevallig las ik dit weekend een column van Vincent Bijlo. Die heeft ook een nieuw autoruitje Met dezelfde reden. Ik kan zijn frustratie mij helemaal indenken. Amper van de schrik bekomen, moet je met glas overal in de auto zo snel mogelijk naar de reparateur voor een noodraam. Die zuigt het ’schoon’, maar het versplinterde glas die je overal nog terug. Het portier is eveneens beschadigd. Daar gaat je no-claim. Dan is het dagen wachten op de nieuwe ruit. Weer op en neer om alles in orde te maken en weer een deel van je dag kwijt. Vincent was een oude TOMTOM armer na het akefietje. Ik een desillusie rijker. Mijn vertrouwen heeft ook wat glasschade opgelopen!

Ze zeggen dat glasscherven ongeluk brengen. Hmmmm. Zou dat de reden zijn waarom ik in een vlaag van verstandsverbijstering mijn mobiele telefoon in de wasmachine heb meegewassen? Ik dacht nog: Wat klopt er toch tegen die trommel? Hij ruikt nu wel lekker

“Ben even buiten het bereik van mijn telefoon”, aldus mijn voicemail. Ik heb het even gehad met klopgeesten.