jan 3
2008

Vroeger waren de weken na de feestelijke decembermaand een domper. Het was kaal in huis na het opruimen van de kerstboom en alle attributen. De sfeermakende lampjes verdwenen weer binnen- en buitenshuis, terwijl het buiten nog steeds lang donker en koud was. Geen gezellige bezoekjes meer. Geen kadootjes. Een sombere start.

Tegenwoordig vind ik het ook wel weer wat hebben als het nieuwe jaar is gestart. Tegen het opruimen van de lampjes en kerstboom zie ik nog steeds op. Maar het biedt ook weer nieuwe kansen. Even de bezem goed door het huis. Weg met die vele dagelijkse eetbare verleidingen: het inwendige van de mens heeft er even lol van, maar vervolgens verplaatst het zich naar het uitwendige van de mens. En als ik ergens chagerijnig van wordt, dan is het een (ruime) broek die met moeite dichtgaat (of zou het toch te heet gewassen zijn?!?).

Ik ben er altijd op tegen geweest om juist op 1 januari te beginnen met goede voornemens. Wat een onzin. De rest van het jaar zijn er startmomenten genoeg. Maar eerlijk is eerlijk: om nou juist in die decembermaand met lijnen te beginnen is vragen om (grote) frustraties. Dus toch maar weer die grens van 1 januari. Voordeel is wel dat iedereen er ineens begrip voor heeft en met een beetje mazzel de halve familie- en vriendenkring meedoet. Gedeelde smart is halve smart.

Overigens ben ik wel in november alweer actief met sporten begonnen. Hardlooptraining van 2 uur op de zaterdagochtend (jawel, met mijn overbuurman van 73: die loopt me er nog uit als ie de kans krijgt! – eh, zegt dat wat over mijn kwaliteiten of over die van hem?!?!). Met mijn achterbuurvrouw een keer per week een aanvullende looptraining van een uur. Ik wacht alleen nog steeds met smart op het moment dat ik het leuk (en lekker) ga vinden. Dat zou toch nu langzaamaan moeten komen. Vooralsnog is het een gevecht. Tegen mijn protesterende lijf, tegen alle stemmen in mijn hoofd die mij voor gek verklaren dat ik dit mijzelf aandoe. Tegen de tegenzin. Maar achteraf…. jaja, dan ben ik apetrots op mijzelf. Mijn discipline heeft me er weer doorheen gesleept. En ik ben dan weer een paar dagen verlost :-)

En dan zijn er nog de dansgenen… Dat blijf ik leuk vinden. Ik haat sporten, maar laat me dansen en ik heb er zowaar lol in! Deze maand mag ik met Harm-Jan twee optreden. Een supergoede danser, die het ook leuk vindt om met mij de voetjes van de vloer te tillen. We zijn heftig in training, want hij moet natuurliijk de choreografie onder de knie krijgen en ik moet alles weer ophalen. En hij danst natuurlijk anders dan Marcus, maar heeft ons vaak bijgestaan tijdens het trainen voor Dancing with the Stars. Verrassend genoeg pak ik het snel weer op (wat verwacht ik dan met zo’n goede partner?!?!). Dat geeft weer ruimte om ook de finesses weer op te halen. Heerlijk.

Jaja, 2008 is begonnen en ik kan me verheugen op nieuwe lezingen over klimaat en duurzaam ondernemen (zelfs voor internationale concerns!), nieuwe danssessies, verbeteren van mijn hardloopprestaties en hopelijk die zeer ruim zittende vertrouwde broek (of nietsverhullend dansjurkje). We maken een (ver)frisse(nde) start!