Helga's Weerklank

Je kent ze wel: van die horoscopen in weekbladen en kranten. Daar wordt heel algemeen omschreven wat ons te wachten staat volgens de gesternten aan de hemel. Als die de waarheid in pacht hebben, zou er voor mijn sterrenbeeld (Maagd) deze week het kernwoord ‘loslaten’ in moeten staan. Ik heb het nog niet gevonden…

Het begon op de basisschool van mijn kinderen. Daar werd een bijeenkomst georganiseerd over groep 3. Met alle ouders zit je dan weer even in de schoolbanken en wordt je op de hoogte gehouden van het reilen en zeilen in groep 3. Grappig dat de gevoelens van vroeger ook weer opspelen. Als er een vraag wordt gesteld, zie je iedereen wegkrimpen en denken: als ik maar niet aan de beurt ben… Echt heel grappig. Waar ik overigens vrolijk aan meedeed. Want ook ik durf niet snel in gezelschappen als eerste mijn mond open te trekken (jaja, echt waar!).

Naast het proces van leren lezen en schrijven, werd verteld dat er allerlei toetsmomenten zijn. De ouders worden in principe hier nier over ingelicht, tenzij er wat aan de hand is. Daar werd ik bijzonder opstandig van. Ik wil weten hoe het mijn kind vergaat, ook als er geen stront aan de knikker is. Ik wil kunnen helpen, bijsturen, begeleiden als hij blijkt wat extra hulp nodig te hebben. Niet als het leed als is geschied!

Het is niet de eerste keer dat mij opvalt dat zowel bij scholen, als bij dienstverlenning voor kinderen (bijvoorbeeld fysiotherapie) er per definitie wordt uitgegaan dat de ouders meer kwaad dan goed kunnen doen. Je wordt zoveel mogelijk buitengesloten om het proces niet te beinvloeden. Er wordt vanuit gegaan dat ouders hun kinderen teveel gaan pushen en dat het kind dan vervolgens niet meer ontvankelijk is voor de docent/therapeut.

Wil je mij op de kast krijgen? Dan is dit een goede optie! Het zal ongetwijveld voorkomen dat sommige ouders hun kroost teveel pushen. Maar zoals elk kind uniek is en anders zal reageren, zo is ook geen ouder hetzelfde! (Wij zijn ook die unieke kinderen geweest en nog steeds individuen!!!). In de eerste 4 jaar van een mensenleven maak je alles mee. Bij elke ontwikkeling sta je er met je neus boven op. Dat maakt het papa of mama zijn juist zo bijzonder.

Zodra ze naar school zijn, maak je ze nog maar een paar uur op een dag mee. En als de docent dan ook nog weinig van belevenissen verteld… Ik begrijp heel goed dat er ouders zijn die daardoor het contact met hun kind verliezen. En de maatschappij maar klagen over de losgeslagen jeugd en dat ouders te weinig grip hebben. Ik heb groot nieuws: Dat wordt je als ouder dus al vanaf de basischool gewoon opgedrongen!

Snif, ik schuif het maar onder het kopje: leren loslaten. Ben er nog niet aan gewend. En terwijl ik dat besef aan het verwerken ben, bereikt mij het nieuws dat een dierbaar familielid is verhuisd naar de hemel en de sterren. Ik ben er echt even van de leg van geweest. De schat was 95 en had veel in haar leven meegemaakt. Je kunt je voorstellen hoe rap de wereld veranderd in korte tijd, laat staan wat iemand ziet veranderen in bijna een eeuw.

Ze was de enig overgebleven verbinding met de generatie van de opa’s en oma’s van ons dertigers. De laatste uit het gezin Van Leur-Heckner. Familieverhalen, verhalen uit de oorlog, verhalen over het leven… Ook dat is nu definitief onbereikbaar geworden. Wat nu nog rest, zijn de vergeelde foto’s: getuigenissen van vroeger… Veel onbekenden. Nooit meer kunnen achterhalen wie wie is. Mijn verleden, mijn genen… het verdwijnt langzaam in een dikke nevel.

Een ding is mij deze week heel duidelijk geworden: Loslaten is niet mijn favoriet hobby!

Als mensen mij vragen naar mijn leefdtijd, moet ik altijd even rekenen. Toen ik nog jong was (en fris en fruitig, hahaha), wist ik dat meteen. Naarmate de leeftijd oploopt, merk ik dat ik ook minder zin heb om verjaardagen te vieren. Je rent je altijd het apelazerus, vanaf de voorbereidingen tot op de dag zelf tot en met het opruimen. Vrienden en familie spreek je nauwelijks vanwege de drukte.

Voor de kids is dat wat anders. Net als dat ik dat zelf vroeger beleefde, is het verjaarsmoment een mijlpaal. Wow, weer een jaar groter. Bezoek en vrolijkheid. Lekker eten. Kadootjes. Dat was de dag dat jij alles mocht. Blijkbaar is dat nu al ingeburgerd bij mijn kids. Bij het boodschappen doen afgelopen zaterdag kreeg ik op alle vragen steevast hetzelfde antwoord: Mam, jij mag het zeggen, het is JOUW dag! Wijsneuzen.

Mijn verjaardag is (zoals bijna elk jaar) opgesplitst. Met familie en vrienden wordt het gevierd op de momenten dat we elkaar tegenkomen (dus verspreid over heeeel veel dagen!). Met sommigen heb ik het al kunnen vieren. Op de verjaardag zelf hadden we een reunietje met vriendinnen van de universiteit, aanhang en kids op een boerderij in Drenthe. De mobiele telefoon heb ik uiteindelijk maar weggelegd, want die bleef maar gaan. Overigens is dat voor mij een goed excuus nooit iemand op de dag zelf te bellen om te feliciteren. Als je het al viert, moet je nog de hele tijd van je bezoek weglopen om de telefoon te beantwoorden!

Het verjaardagsfeest heb ik vrijdag de 7e eigenlijk gehad. Of gewoon genomen. De Stichting Bijzondere Hulp Voor Leukemiepatienten (BHLVP) hield haar jaarlijkse golfdag. Dat valt toevallig altijd rondom mijn verjaardag. Met een gezellig diner, veiling en entertainment. Iedereen zet zich belangenloos in. Er worden veilingstukken aangevoerd (bijvoorbeeld een clinic met Hein Vergeer), prijzen ter beschikking gesteld, de golfbaan voor nop in bruikleen gegeven… Al het geld wat binnenkomt, gaat onafgeroomd naar de Stichting. Echt Super! Vandaar dat ik hun feestje stiekem omtover tot mijn feestje!

Dit jaar hebben ze 63.750 euro opgehaald! Bij wijze van verjaarskado wilden enkele bedrijven het wel aanvullen tot het ronde bedrag van 70.000 euro! Dat vind ik echt een superkado! Heel veel leukemiepatienten en hun familie kunnen nu weer een beetje zon verwachten in hun oneerlijke strijd. Met al het geluk dat ik mijn leven heb, is dat misschien wel het allermooiste (verjaardags)kado wat je kunt geven!

De laatste week van de vakantie is altijd een ratjetoe. De vakantierommel moet worden opgeruimd. Dat levert taferelen op alsof er in huis iets ontploft is. Overal was en spullen. Lang leve de wasmachine (die overigens aan enstige slijtage onderhevig is – hij maakt ineens hele lugubere geluiden bij het wegpompen van het water). De gemiddelde levensduur is 10 jaar, meen ik, dus vrees ik dat we binnenkort weer op jacht moeten… (we hebben al zo weinig te doen, maar niet heus).

Wat zou ik zonder de droger moeten. Ook al wordt bij adviezen voor milieuvriendelijkheid de droger aangeraden zo weinig mogelijk te gebruiken, dit soort weken kan ik echt niet zonder. De omloopsnelheid is te hoog. Ik troost me met de wetenschap dat ik de milieubelasting met mijn nieuwe hybride autootje compenseer. Volgens mij is dat compenseren psychologisch wel aantrekkelijk en zeer menselijk, maar in de praktijk funest: net als met lightvoedsel….. dan meen je ook meer te kunnen veroorloven om vervolgens het totale effect weer teniet te doen.

Dan blijven er zaakjes liggen bij afwezigheid en die vragen ook urgente aandacht. Ik heb de komende 3 maanden 10 lezingen staat, dus heb nog wel wat te doen naast mijn RTL werk. Voorbereiden, leuke artikelen uitzoeken, annekdotes en illustraties verzamelen. Er gaat veel meer tijd inzitten dan je denkt, maar het is o zo leuk! En dan de reacties achteraf: de bewondering en verwondering. Leerzaam en entertainment.

In de vakantieperiode loopt alles altijd anders. Dat betekent dat het ritme tijdens schooltijd weer voorzichtig moet worden opgezocht. De kinders moeten weer in het gareel: op tijd naar bed, fatsoenlijk eten, minder TV-kijken. In sommige plaatsen hebben ze iets leuk bedacht: de vakantieontspanning. Zo ook bij ons. De laatste week voordat de scholen weer beginnen, organiseren ze zeer gevarieerde activiteiten voor de kinderen. Met veel enthousiaste vrijwilligers (veelal kids die vroeger ook hebben meegedaan) weten ze die laatste week bijna tot een hoogtepunt van de vakantie te brengen. Het wederzien van (school)vriendjes, vroeg opstaan, het dagritme ….. dat maakt de stap naar school wel gemakkelijker. Kunnen pappa en mamma ook even wennen aan het vroege opstaan!

Ook beginnen de dansscholen weer. Dat betekent weer dansoptredens! De eerste was voor De Dansschool in Hoogeveen. Eigenaren Harm-Jan en Wendy hebben ons tijdens het Dancing-with-the-Stars avontuur regelmatig bijgestaan met choreografie en bewegingsleer. Dan is een optreden het minste wat ik terug kan doen.
Oh la la… Na twee maanden niet dansen (lees: nauwelijks sport, verse Franse croissantjes/stokbrood en wijn) is dat best weer een klus, kan ik je melden! De grove lijnen: ja dat gaat wel. De conditie: mwoh, dat kan slechter. De stabiliteit en hoge hakken: dat verleer je gelukkig niet zo snel. Maar de finesses: OH LA LA.

Het zijn tig schakeltjes die moeten kloppen. En er waren er wel wat zoek, laat maar zeggen. Hahaha. Na een urenlange oefensessie in Hoogeveen onder de geduldige leiding van Meester Marcus ging het wel weer. Ondertussen was Harm-Jan druk bezig met verven van de plafondplaten. De klik, het genot van leren, de onderlinge humor: het was er weer vanaf de allereerste seconde. Dan besef je het opnieuw: Ik mis het best wel. Wat heb ik een wereldtijd mogen beleven die drie maanden! Jippie/Snif… Ik moest maar eens snel weer een reunietje gaan regelen.

Tot slot van dit ratjetoe aan belevenissen nog een nieuwtje: Volgend jaar gaat de musical Dirty Dancing voor anderhalf jaar draaien in het theater in Utrecht (over jeugdsentiment gesproken… Eh, nou ja, eerder pubersentiment… ). En raadt eens wie daar een rol in gaat spelen (met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid)… (Nee, ik niet )

Vroeger was geschiedenis niet mijn favoriete vak. Mijn ouders gaven aan waarom dat belangrijk is: geschiedenis herhaald zich namelijk. Door te weten wat er vroeger gebeurt is, kun je tijdig inzien of iets opnieuw dreigt te gebeuren. Dan kun je tijdig ingrijpen. Ze doelden met name op het ontstaan van intolerantie en oorlogen.

Afgelopen weken bleven die woorden door mijn hoofd spoken. Anticiperen door ervaringen te benutten. Aanleiding is mijn dochter. Een prachtige roodharige meid, anderhalf jaar oud. Sinds juni trekt ze met een van haar oogjes. Aangezien haar moeder amper twee jaar oud al onder het mes moest om haar oogspieren bij te stellen, gingen wat alarmbellen rinkelen.

Deze week bracht een bezoek aan de oogarts helderheid (letterlijk en figuurlijk). Mijn madammeke mag zich oppimpen met een bril! Het onderzoek was bijna hilarisch: eerst druppeltjes om je pupil te vergroten (jeugdsentiment: de wereld ziet er dan behoorlijk wazig uit). Dan na een half uur met een lampje kijken hoe je zicht is. Mijn meid had er weinig zin is, brulde de hele boel bij elkaar, moest met 3 vrouwen in bedwang gehouden worden. En dan nog erachter kunnen komen dat haar slechte zicht vermoedelijk de oorzaak is van haar scheelzien. Echt heel knap.

Het leert je ook veel over de ontwikkeling van kinderen. Jonge kinderen schijnen altijd een plus-afwijking te hebben. Pas na een jaar of 10 hebben ze hun volledige gezichtsvermogen ontwikkeld. Ze kunnen echter zo goed accomoderen met hun lens en oogspieren, dat ze zelfs een grote afwijking goed kunnen corrigeren. Hoe kom je er dan wel achter? Wrijven in de ogen zonder dat het kind moe is, niet goed meekomen met lezen op school, of in het geval met mijn dochter: trekken met haar ogen.

Gelukkig nog even geen operatie. Wel een schattig brilletje. Ze is nu nog unieker dan ze al was… een kloon van haar moeder met rossig haar, krullen, pretoogjes en dan binnenkort: bril dragend. Een schattig gezicht. De geschiedenis herhaalt zich…