Helga's Weerklank

Een primeur in mijn leven: de aanschaf van een nieuwe auto. Maar dan ook echt nieuw. Na 10 jaar in een BMW stationwagen uit 1993 te hebben gereden, vond ik het tijd voor een nieuwe stap. De goede oude bak had bijna 400000 km gereden, stamt nog uit de pre-airco tijd en was milieutechnisch niet echt meer verantwoord. Ondanks dat in 1993 de auto top of the bill was, lagen de milieueisen wat anders dan nu

Na wat gesnuffel in de 2e handsautomarkt, bleek er op milieuterrein niet heel veel keus te zijn. Het weer verandert snel, maar de techniek doet daar niet voor onder. Een bijkomend probleem is dat de bolide groot genoeg moet zijn om 3 kids achterin te herbergen (met autostoeltjes!). En een gloednieuwe auto is en blijft natuurlijk een enorme aanslag op je spaarcenten.

Met deze dilemma’s op zak hebben we wat garages afgestruind. Uiteindelijk bleef de Prius over. Met mijn vakgebied en vele lezingen over het klimaat en haar gevoeligheid voor veranderingen, kan ik niet anders dan zelf bijdragen aan een verminderde belasting voor het milieu. ‘ Baat het niet, dan schaad het niet’ .

De afgelopen week heb ik op vakantie gepoogd een boek te lezen over het klimaat in al zijn facetten. Van heel vroeger tot nu, van heel grootschalig tot heel klein. Alle voors- en tegens van de klimaatproblematiek. Ik ben halverwege gekomen (kleine kinderen zijn funest voor het maken van leesuren), maar ben evengoed gesterkt in mijn gevoel.

Het klimaat varieert sinds haar bestaan al van heel heet tot heel koud. Er zijn hogere temperaturen geweest dan wat wij verwachten over 100 jaar, er is een veelvoud aan CO2 geweest vergeleken met nu. Alleen gaan veranderingen nu relatief snel; juist daardoor krijgen miljarden mensen ermee te maken en worden zelfs in hun bestaan bedreigd. Als je iets uit balans brengt, weet je niet hoe allerlei processen en cycli daarop reageren. We weten nog zoveel niet! En daar zullen we ook nooit achter komen. Het blijft speculeren.

Maar 1 ding staat vast: zorg dat de verstoring zo klein mogelijk wordt. Als je bedenkt dat CO2 minimaal 50 jaar in de atmosfeer blijft ronddolen, kun je niet anders dan nu de uitstoot minimaliseren. Met wat mazzel gaan we dat op zijn vroegst over 50 jaar merken! En mijn moeder heeft het mij vroeger ingepeperd: verbeter de wereld, begin bij jezelf. En aldus geschiedde: Helga goes Hybrid.

Ik ben nu aan het stoeien met een nieuw dilemma: het is een sport om zo zuinig mogelijk te rijden. Maar tja, dan zul je wel moeten rijden… Veel rijden om te kijken hoe zuinig je kunt gaan! Tja, en iedere gram CO2 uitstoot is er weer een. Hmmmm. Dilemma nummer zoveel.

De vuurdoop. Als een heel kleine vis werd ik maandag losgelaten in een heel groot aquarium. De studio lijkt ineens vele malen groter. Als je binnenkomt, sta je ook meteen in het hol van de leeuw. Voorheen zat er nog een wand voor (decor van 4 in het land), zodat je entree wat bedekter was. Nu kijk je meteen in het gezicht van de nieuwslezers.

Gelukkig kan ik zwemmen, maar het voelde wel wat onwennig. Veel licht, een grote ruimte en de camera heel ver weg. Het scherm achter mij is niet helemaal scherp. Het schuine aankijken van de camera zorgt ervoor dat ik nauwelijks kan bewegen. Ik sta namelijk al aan de rand van de breedbeeldkaart en voor ik het weet sta ik ver buiten beeld. Het maakt me wat onzeker.

De bedoeling is dat ik (vanwege het licht) een halve meter voor de wand blijf staan. Dat geeft het probleem dat als ik iets in Nederland wil aanwijzen, ik vanuit mijn blikveld mijn hand ver links van de Britse Eilanden moet manouvreren. En dan blijkt dat het eruit ziet alsof ik iets boven Polen aanwijs… Hahaha. Het is eigenlijk wel hilarisch. Of dat went?!?! Voorlopig maar spieken op de monitoren op de grond.

Iets wat nieuw is moet altijd een beetje inslijten. Deels is het wennen voor de kijker, maar soms moeten er ook dingen worden aangepast. Als de belichting iets te enthousiast is ingesteld, lijkt het wel of de nieuwslezers licht geven. Moet de make-up juist lichter of donkerder? Het is altijd zoeken, passen, meten en bijstellen. Na elke uitzending wordt de studio bestormd om aanpassingen te bespreken. Inmiddels hebben we ook bij het weer de camerapositie veranderd. Nu word ik weer recht aangekeken, zodat het weer heel vertrouwd aanvoelt.

En wederom hebben de kijkers mij aangenaam verrast. De eerste dag zijn al veel foto’s op breedbeeldformaat ingezonden. Geweldig. De tweede dag zat ik te stoeien met een vlek op de radarbeelden dat geheel tegen de regerende luchtstromen in beweegt. Daarbij gooi ik er spontaan uit dat mensen mij mogen mailen als het in de buurt daarvan gaat regenen. Dat heb ik geweten!!!! De dag later zat de mailbox vol met mailtjes van kijkers die de bewuste bui bevestigden! Meer dan 100 mensen die zomaar reageren en meedenken. Echt onvoorstelbaar.

Heerlijk! Lang leve het enthousiame van de kijker! Zo blijft het vuurtje wel branden!