De officiële weblog van Helga van Leur; gedachtespinsels over Weer, Klimaat, Duurzaamheid & Het leven van alledag!

De officiële weblog van Helga van Leur; gedachtespinsels over Weer, Klimaat, Duurzaamheid & Het leven van alledag!

Helga van Leur

Helga van Leur

 "De betekenis van ons leven ligt in het verschil
       dat we maken in de levens van anderen."
- Nelson Mandela -




Alpe d'HuZes - de afloop

Natuurkrachten

Afgelopen maand heb ik natuurkrachten getrotseerd. Ik heb mij gevoeld zo zwaar als een baksteen door de zwaartekracht, maar ook zo licht als een veertje door de anti-zwaartekracht: wind.
 
Het begon met mijn deelname op de Alpe d'Huzes samen met het Powervrouwenteam van Bert Kranenbarg (radio 2 elke werkdag 17 tot 19 uur). Samen met Carolien Tensen en Ruth Jacott zijn we naar Zwitserland gevlogen en van daaruit naar de berg gereden. Zet 3 powervrouwen in een auto en je hebt gegarandeerd een enerverende rit. Ons chalet bleek boven op de berg te zijn, dus het laatste stukje van de rit met de auto kregen we alvast een voorproefje van wat we drie dagen later op de fiets moesten doen. Al stijgende werd het steeds stiller in de auto... Wat een steile klim en vooral wat een lange steile klim. Het houdt niet op met die bochten. Slik. Waar zijn we aan begonnen?!?!?
 
Tijdens de clinic met Michael Boogerd op dinsdag hebben we de eerste 5 bochten befietst. Hijgend als een paard (in de bergen is de lucht ijler) en ondanks een hartslag die veels te hoog was, begon mijn hoop op een goede afloop te groeien. De eerste 5 zijn immers de zwaarste bochten, daarna zou het zoveel makkelijker worden, aldus de experts. Dat ik geen ster ben in het overwinnen van de zwaartekracht werd mij pijnlijk duidelijk toen ik tijdens een live radio-interview even wilde stoppen en weer opstappen. Dat gaat niet op een berg! Ik ben net de paus: overal kus ik de grond. Niet geheel vrijwillig, uiteraard.
 
Woensdag mochten partners en familieleden de berg beklimmen. En inderdaad, volgens hen was het na de eerste 5 bochten goed te doen. Binnen twee uur naar de top was goed mogelijk. Dat gaf mij moed. Twee uur fietsen moest te doen zijn. Ik had niet voor niets zo hard getraind! Ik besloot (in een vlaag van verstandsverbijstering?!?) om op donderdagnacht al een eerste keer te starten met 2700 andere renners begeleidt door honderden kaarsjes op de berg en supporters in elke bocht.
 
Donderdag om 3 uur het bed uit, naar beneden met de bus en in de vrieskou wachten op de start rond 5 uur. Samen met één van de Powervrouwen (luisteraar Petra van Tongeren), want zij wilde zelfs 4 keer de berg gaan bedwingen en dan moet je wel vroeg van start gaan!!!
 
Het was erg indrukwekkend om al die mensen in een groot slingerend lint de berg op te zien gaan, ieder in hun eigen tempo met eigen kwaliteiten. Mensen die 'hardlopen', duo's op een tandem, mensen zonder benen met een handfiets... ieder zocht zijn eigen grenzen op. Dat is op zich al een mooi idee. Geen idee hoelang ik erover zou doen. Als ik die eerste 5 bochten maar door was......
 
Dat lukte, maar om nu te zeggen dat het daarna lichter werd...... Dus niet. Het blijft (in de bewoordingen van Michael Boogerd) een pokkeberg. Je benen gaan zeer doen, je rug wil niet meer, het zadel is onverbiddelijk hard, je voeten gaan tintelen.... en de weg blijft maar omhoog gaan! Waar ben ik aan begonnen?!?!? Ik besluit dat ik de (nog slapende) powervrouwen maar niet ga vertellen dat het zo tegenvalt. Hoop doet immers leven.... ;-) En ze moeten wel: we doen het uiteindelijk allemaal om het leven hoop te geven, voor alle kankerpatiënten.
 
En ineens was daar het dorp. De weg vlakt af, je kunt zelfs een tandje bijschakelen. Je krijgt vleugels. Bij de finish wordt je onthaald door alle juichende supporters. Blijk ik in slechts 1 uur 43 omhoog gefietst te hebben. Ik heb mijzelf overtroffen! Nadat de eerste adrenalinepiek weer is gezakt, kom ik er achter dat ik haast niet kan lopen van de spierpijn/kramp. De schrik slaat me om het hart als ik besef dat ik 's middags nog een keer moet. Ik ook altijd met mijn enthousiasme.....  
 
Na wat rust, een massage en heel veel bananen gaan we 's middags met Ruth Jacott, Carolien Tensen, Esther Schouten en Wendy van der Ham (luisteraar) weer naar beneden met de bus. Wederom knijp ik hem enorm. Wat is die berg steil.... Onze tweede luisteraar Petra is dan inmiddels al 4 keer de berg opgeweest en gaat met ons samen starten voor haar 5e keer. Volgens haar had ik haar uitgedaagd... Met gemak zou ze er nog een keer opkunnen... Zij wel! Sommige dappere dodo’s deden het wel zes keer!
 
Na ons startschot om 4 uur begonnen we aan de klim. Ruth viel binnen honderd meter al van de fiets, omdat zij de juiste schakeling niet kon vinden. En neem van mij aan, als je je trappers niet rond krijgt, val je gewoon genadeloos om. De clips aan je voeten zitten vast aan de pedalen en gaan lastig los voor een ongeoefende fietser. Lang leve de zwaartekracht. Gelukkig geen verwondingen en de klim werd voortgezet.
 
Esther was al snel uit het zicht verdwenen, samen met Petra. Ruth liep ook al snel uit en Carolien en ik besloten bij Wendy te blijven. Samen ben je sterker. Ik moet zeggen dat het dit keer na de eerste 5 bochten wel iets lichter werd, maar dat kwam vooral door de snelheid. Het ging een stuk langzamer dan in de ochtend en dat was wel zo lekker. Opnieuw zwoeg ik mij in een roes een weg naar boven.
 
Ineens krijg ik een 'Hermannetje' (een zetje mee) en val van schrik bijna van mijn fiets. Het bleek Michael Boogerd te zijn. Die had ik even niet zien aankomen in mijn opperste concentratie. Maar ach, als hij na 6 keer op en neer nog kan lachen op 'zijn pokkeberg', dan moet ik dat toch ook kunnen?!?! J
 
Een opvallende ervaring vond ik de energieboost die je krijgt van alle supporters langs de kant. Velen zaten al vanaf 5 uur in de nacht om aan te moedigen! Een ongrijpbare kracht. Ik vraag me niet meer af of ik boven kom, alleen nog maar hoe. Als ik wielrenners picknickend langs de kant zie bijtanken, weet ik dat het sowieso gaat lukken. Ook al voel ik mij zo zwaar als een baksteen. En aldus geschiedde. Twee keer heb ik de zwaartekracht getrotseerd.
 
Na bijgekomen te zijn van de ergste spierpijn mocht ik een paar weken later in Roosendaal kennismaken met een natuurkracht die mij zo licht als een veertje maakte. Tijdens een indoor Skydive zweefde ik op een luchtstroom van 180 km/uur. Dat was echt kicken. Vooral als je doorkrijgt hoe je kunt sturen. Wist niet dat het zo leuk was om met lucht te spelen. Als een vogel even de zwaartekracht ontstijgen, letterlijk en figuurlijk. Lang leve de natuurkrachten!

Wereldstatistieken

dag/nachtlicht
mensen op aarde