De officiële weblog van Helga van Leur; gedachtespinsels over Weer, Klimaat, Duurzaamheid & Het leven van alledag!

De officiële weblog van Helga van Leur; gedachtespinsels over Weer, Klimaat, Duurzaamheid & Het leven van alledag!

Helga van Leur

Helga van Leur

 "De betekenis van ons leven ligt in het verschil
       dat we maken in de levens van anderen."
- Nelson Mandela -




Expeditiedag 3

Maanlandschap

Ik ben vroeg wakker, 6 uur. Door het tijdsverschil van 4 uur is het gevoelsmatig al 10 uur 's ochtends. Ik moet nodig naar de wc. Dat is al een expeditie op zich. Eerst moet je je uit je slaapzak zien te wurmen, in een kleine tent met temperaturen rond het vriespunt. Op de tast zoeken naar je thermokleding.Het is een heel gedoe om aangekleed te raken, vervolgens schoenen aan en naar buiten, kruipend. Het bleek erg glad te zijn geworden, vorst na dooi plus regen. Ik gleed meteen uit.

Overschakelen naar plan B. Eerst terug om de stijgijzers aan te doen. Geen idee hoe dat werkt maar ik moest inmiddels zo nodig dat ik wat in elkaar geprutst heb. Voorzichtig op zoek naar beschutte WC-plek. Laten we zeggen dat het een bijzondere ervaring is om half bloot in de ijskou je behoefte te moeten doen bij opkomend daglicht op het heuvelige ijslandschap. Het gefrutsel om je deels te ontkleden en niet uit te glijden… Eenmaal terug gauw even de slaapzak in om op te warmen. Ik hoor dat de rest inmiddels ook aan het wakker worden is. En met hetzelfde ritueel en dezelfde worstelingen kampt. Ik lig met een grote glimlach te genieten.

Overdag hebben we een tocht over de ijskap gemaakt met een lichte bepakking. Het weer was fantastisch. Je had de zonnebril echt nodig en iedereen kreeg al snel een kleurtje. Het is een zeer gevarieerd, maar ook gevaarlijk landschap. Je verwacht een vlakte, maar het blijkt een soort miniatuurgebergte te zijn. We moeten oppassen voor 'moulins": de afvoerputjes. Een steentje zorgt dat het omliggende ijs wegsmelt en dat gat wordt steeds dieper en dieper. Uiteindelijk tot de bodem van de ijskap. Dik honderd meter diep. In die afvoerputjes wil je niet terecht komen.

Je hoort het smeltwater stromen. Onze gids gooit er een blok ijs in om te horen hoe diep het gat is. Het duurt vele secondes voordat we een doffe plof horen. Daar moet je dus niet zelf invallen!! Er zijn ook heel veel diepe crevasses: diepe kloven -vaak blauw ijs- ontstaan door het krachtenspel van werkend ijs. Het wordt steeds verder uitgeslepen door smeltwater en kan ook heel erg diep zijn. Het valt me zo op dat het terrein zo onregelmatig is. We moeten erg veel klimmen en dalen. Een steile heuvel smelt anno 2010 tien meter per jaar af. Althans op deze plek, verder naar het midden van de ijskap gaat het langzamer.

Het landschap verandert hier voortdurend. Wijsheid van de dag: pas op voor sneeuw! Wat een rare opmerking op een sneeuwrijke ijskap, maar het blijkt dat de meeste sneeuw in de dalen ligt op een dun laagje ijs. Daaronder liggen stromende beekjes verborgen. Dat was dus de reden waarom ik gisteren iedere keer natte voeten haalde! Het zijn juist de vlakkere gedeeltes. Daar lijkt het makkelijk lopen, maar het is dus erg verraderlijk. We hebben gelopen over smalle spleten, dunne bergkammen van sneeuw en ijs, langs smeltriviertjes, springend over de crevasses. Als ik eerlijk ben: ik heb wel af en toe een schietgebedje gedaan. De ijskap is zeer ruig en onvergetelijk. Er groeit niets. Geen flora, geen fauna.

Wonderbaarlijk genoeg hebben we het kamp na zes uur lopen teruggevonden. Uiteindelijk hadden we volgens onze gids toch maar 3 kilometer afgelegd. Lang leve de ijzers onder de schoenen. Er zijn wel wat Goretex-broeken gesneuveld door die scherpe punten. In het basiskamp kunnen we onder het genot van thee en koffie even uitrusten. Niet te lang want voor zonsondergang willen we nog gaan ijsklimmen. Ik heb overal stijve spieren, mijn voeten voelen vermoeid en m'n blaren zeuren. Maar deze kans laat ik me niet ontnemen.
We hebben een steile ijswand gevonden van ongeveer 10 meter hoog. Als een ervaren berggeit klom onze gids erop, sloeg een stevige pin in het ijs en daarvandaan een klimtouw naar beneden, dat werd vastgemaakt aan je klimgordel. Om en om mochten we ons met ijshouwelen naar boven bikken. Het was zwaar maar ook kicken en leverde prachtige foto's op. Op de weg terug stap ik op een laagje sneeuw. Ik zak met mijn rechterbeen meteen diep in het water. Foute boel! Ik kan me nog net snel voorover laten vallen met mijn rugzak achterop. Het gat bleek meer dan 1 meter diep te zijn. Het had dus nog erger gekund.

In het kamp voedsel gemaakt op de biobrander, een soort konijnenvoerkorrels. Ik was eerst in de veronderstelling dat het een soort expeditievoedsel was en ik had het al bijna in mijn mond. Maar het bleek geperst hout te zijn. Ach, op de ijskap smaakt iets al snel lekker.

's Avonds koelt het heel snel af. Het is helder en er staat heel veel wind. Iedereen gaat weer vroeg de tent in om de kou te ontlopen. Het belooft een koude nacht te worden. Reinier en Remco slapen in een bivakzak buiten. Onder de blote hemel. Ik heb zelf veel moeite om goed warm te blijven. De tent wappert in de wind en ik hoor mezelf klappertanden.

Om half twaalf gaat het kampalarm af. Het is Reinier, brullend: “Ja, ja, ja, poollicht, poollicht!, Frank, poollicht!!!" Dwars door mijn oordoppen heen leek het wel of er een luidspreker aanstond. Reinier was vanwege de wind verplaatst met zijn bivakzak en bleek 1 meter achter mijn tent te liggen. Hij zou ons waarschuwen als hij poollicht zou zien. Het was weer een hele exercitie om aangekleed buiten te komen, maar het was de moeite waard. Een heldere sterrenhemel met prachtig poollicht. Groene gordijnen in het noordwesten, met een smalle sliert dwars over de hemel naar het zuidoosten eindigend in een tweede groen gordijn. Maar het was echt te koud. Na 5 minuten rillen - gevoelstemperatuur min 20°- ben ik de tent in gevlucht.

Wereldstatistieken

dag/nachtlicht
mensen op aarde