De officiële weblog van Helga van Leur; gedachtespinsels over Weer, Klimaat, Duurzaamheid & Het leven van alledag!

De officiële weblog van Helga van Leur; gedachtespinsels over Weer, Klimaat, Duurzaamheid & Het leven van alledag!

Helga van Leur

Helga van Leur

 "De betekenis van ons leven ligt in het verschil
       dat we maken in de levens van anderen."
- Nelson Mandela -




Expeditiedag 5

Natuurkrachten

De nacht heb ik voornamelijk op mijn linkerzij doorgebracht. Dat heeft geresulteerd in een blauwe plek op mijn heup. Ach ja, je moet er wat voor over hebben. Aan mijn gezicht is af te lezen dat dit een belabberde nacht was: het is helemaal opgezet, mijn oogleden zijn dik. Ik word er openlijk van verdacht met een muskusos te hebben gevochten. Het was slechts een strijd tussen mijn lijf en de elementen van de natuur. Gelukkig is er geen spiegel. Maar helaas wel een Reinoud met camera. Vrolijk wenst hij mij goedemorgen. Ik twijfel even of ik hem wat verwens of terugwens. Ik kies voor het laatste. Achter hem is het uitzicht fenomenaal! Ontbijt wordt zelfs op bed gebracht: ik zit warm, heb heet water en het is wonderbaarlijk opgehouden met regenen! Dat is pas lekker wakker worden.

Het valt ons meteen op dat de scheur met de ‘dwarslatten’ van ijs groter is geworden. Er is zelfs een dwarsstuk verdwenen en het bewijs vinden we op de gister genomen foto’s. Het warme regenwater heeft zijn werk vannacht goed gedaan! De hele dag rommelt het vanuit de gletsjer. De spanning loopt op! Zouden we het vandaag gaan meemaken dat het grote stuk het begeeft?!? We rennen op en af naar het beste uitzichtpunt van de gletsjerwand. Sommigen gaan zelf beneden kijken. Volgens onze gids Gummie levensgevaarlijk. Zenuwachtig gebaart hij de stuntmannen dat ze daar weg moeten. Uiteindelijk moet hij zelf naar beneden om ze eigenhandig naar een veiligere locatie te bewegen. Ineens is daar een doffe plof en breekt een stuk ijs af. Een klein brok bereikt de Canadese cameraman die beneden de stuntmannen aan het filmen is. Het gevaar is duidelijk geworden en ze verkassen naar hogere rotsen. Daar is het uitzicht ook geweldig. Iedere keer meen ik aan het gerommel te horen dat misschien iets van de wand afbreekt, maar telkens ben ik te laat. De batterij van mijn fotocamera loopt snel leeg. Te snel. De kou werkt niet mee. De Canadese ploeg heeft als eerste afbrokkelend ijs vast kunnen leggen. Reinoud moppert dat hij op het Moment Suprême net zijn beelden aan het bekijken was. Maar de grote scheur bestaat nog en wij zijn hoopvol! Ik wil niet weg voordat het zover is. Maar ik kan wachten tot ik een ons weeg.

Op een helder moment bedenk ik mij dat ik speciaal voor deze tocht een videocamera heb aangeschaft. Met voldoende geheugen en nog belangrijker – voldoende batterijpower! Ik installeer hem op mijn favoriete plekje en zet hem aan. Dat geeft mij de rust weer terug te lopen naar het kamp. Daar vertelt de gids dat het smelten van de permafrost (permanent bevroren ondergrond) een groot probleem is. Nu in september zou de permafrost terplekke onder onze voeten zo’n 30 cm diep moeten zitten. Ik geloof hem niet en dus gaan we met zijn allen graven. Heerlijk die spontaniteit. Terplekke graven we dieper en dieper in het zand. Zolang we nog kunnen graven is er dus geen permafrost. Ik zit met mijn hoofd inmiddels in een gat van anderhalve meter diep als ik ergens een herkenbaar donderend geraas en gekraak hoor. Ik veer overeind, kijk naar de ijswand en jawel….. onze scheur is verdwenen en het bijbehorende ijsblok stort met veel geweld naar beneden! Daar zaten we al die tijd op te wachten / te hopen!!!!

Ik realiseer mij dat ik de videocamera aan heb staan en ren zo hard als ik kan naar die plek. Zwevend over oneffen terrein, omhoog, omlaag, stenen, kleien, spierpijn even vergetend…. En ook een steentje over het hoofd gezien. Boem…. En daar lag ik. De adrenaline giert door mijn lijf dat ik zelfs de meteen groeiende bult op mijn knie even vergeet. Ik klauter overeind en ren door naar mijn camera. YES!!!! Die staat nog steeds op opnemen, dus de val van de ijsmuur moet er ook op staan!

Mijn reisgenoten zijn mij inmiddels gevolgd en met elkaar proberen we de opgenomen beelden te bekijken. Tegelijkertijd valt er nog een stuk ijsmuur. Sjit, die kan ik dus zo snel niet opnemen. Ik zet de video weer paraat om dat wel te doen bij een eventuele volgende keer. Het is net een theater. We zitten met elkaar rij aan rij eerste rang te kijken naar de krachten van de natuur. Niet ademloos, want de opwinding zorgt ervoor dat bij elke dreigende instorting het aantal decibel gejuich hoger wordt. Het gekreun en gesteun van de uit zijn voegen barstende gletsjer horen we nauwelijks. De derde grote crash van de ijsmuur volgt al snel. Ook die staat op mijn videocamera. Wow. Wat een schouwspel. Wat een ontlading. Dit is meer dan we ooit hadden durven dromen! Wat een mazzel dat wij dit mogen meemaken! Wat een extra kado op deze evengoed al geslaagde missie. Onze gids zegt het treffend met zijn gevleugelde uitspraak: “AWESOME!!!”

Uiteindelijk verlaten we opgewonden onze theaterplek en pakken het kamp weer in. Tijd om af te reizen naar ons hotel bij het vliegveld. Warme douche, zacht bed, schone kleren en een fatsoenlijke (lokale) maaltijd. Het wordt nog een wandeling van een uur of twee langs en in de opgedroogde rivierbedding. Daar waar 10 dagen geleden na het leeglopen van het meer nog woeste watermassa’s met ijsblokken een uitweg zochten naar zee.

Moe, maar voldaan komen we aan bij het hotel in Kangerlussuaq. Meteen even de bewoonde wereld thuis bellen. De douche voelt als een welkome massage en het bed is te verleidelijk om niet even in te gaan liggen. Tijdens de maaltijd worden nog wat stoere verhalen uitgewisseld. We zien dat het buiten toch weer helder is en vragen de ober wanneer er kans is op noorderlicht. Hij gaat meteen kijken en meldt dat het buiten al te zien is. We stormen als een stel kleine kinderen die eindelijk weer eens mogen buitenspelen naar buiten.

We lopen de weg af naar een donker stuk en ik ga op de grond op het asfalt liggen om te genieten van het schouwspel. Het was iets minder sterk dan twee nachten daarvoor, maar het was ook een stuk aangenamer en makkelijker vol te houden. Heb geprobeerd wat foto’s ervan te maken. Na een half uurtje zwakt het af en zoekt iedereen zijn bed op. Schuldbewust schuif ik het schijven van mijn reisverslag voor mij uit. Ben nu echt even te moe na deze ontberingen. Uit de kamer van Reinoud komt nog licht…. De dappere dodo is alweer aan het monteren en stukjes doorzenden aan RTL. “Bikkel”, denk ik nog, terwijl ik mijn prinsheerlijk omdraai in mijn comfortabele, zachte, warme bed om in een diepe slaap te vallen.

Wereldstatistieken

dag/nachtlicht
mensen op aarde