Helga's Weerklank

Afgelopen maand heb ik natuurkrachten getrotseerd. Ik heb mij gevoeld zo zwaar als een baksteen door de zwaartekracht, maar ook zo licht als een veertje door de anti-zwaartekracht: wind.

Samen sterk voor KWF tijdens Alpe d'HuZes 2010

Het begon met mijn deelname op de Alpe d’Huzes samen met het Powervrouwenteam van Bert Kranenbarg (radio 2 elke werkdag 17 tot 19 uur). Samen met Carolien Tensen en Ruth Jacott zijn we naar Zwitserland gevlogen en van daaruit naar de berg gereden. Zet 3 powervrouwen in een auto en je hebt gegarandeerd een enerverende rit. Ons chalet bleek boven op de berg te zijn, dus het laatste stukje van de rit met de auto kregen we alvast een voorproefje van wat we drie dagen later op de fiets moesten doen. Al stijgende werd het steeds stiller in de auto… Wat een steile klim en vooral wat een lange steile klim. Het houdt niet op met die bochten. Slik. Waar zijn we aan begonnen?!?!?

Tijdens de clinic met Michael Boogerd op dinsdag hebben we de eerste 5 bochten befietst. Hijgend als een paard (in de bergen is de lucht ijler) en ondanks een hartslag die veels te hoog was, begon mijn hoop op een goede afloop te groeien. De eerste 5 zijn immers de zwaarste bochten, daarna zou het zoveel makkelijker worden, aldus de experts. Dat ik geen ster ben in het overwinnen van de zwaartekracht werd mij pijnlijk duidelijk toen ik tijdens een live radio-interview even wilde stoppen en weer opstappen. Dat gaat niet op een berg! Ik ben net de paus: overal kus ik de grond. Niet geheel vrijwillig, uiteraard.

Woensdag mochten partners en familieleden de berg beklimmen. En inderdaad, volgens hen was het na de eerste 5 bochten goed te doen. Binnen twee uur naar de top was goed mogelijk. Dat gaf mij moed. Twee uur fietsen moest te doen zijn. Ik had niet voor niets zo hard getraind! Ik besloot (in een vlaag van verstandsverbijstering?!?) om op donderdagnacht al een eerste keer te starten met 2700 andere renners begeleidt door honderden kaarsjes op de berg en supporters in elke bocht.

Donderdag om 3 uur het bed uit, naar beneden met de bus en in de vrieskou wachten op de start rond 5 uur. Samen met één van de Powervrouwen (luisteraar Petra van Tongeren), want zij wilde zelfs 4 keer de berg gaan bedwingen en dan moet je wel vroeg van start gaan!!!

Het was erg indrukwekkend om al die mensen in een groot slingerend lint de berg op te zien gaan, ieder in hun eigen tempo met eigen kwaliteiten. Mensen die ‘hardlopen’, duo’s op een tandem, mensen zonder benen met een handfiets… ieder zocht zijn eigen grenzen op. Dat is op zich al een mooi idee. Geen idee hoelang ik erover zou doen. Als ik die eerste 5 bochten maar door was……

Dat lukte, maar om nu te zeggen dat het daarna lichter werd…… Dus niet. Het blijft (in de bewoordingen van Michael Boogerd) een pokkeberg. Je benen gaan zeer doen, je rug wil niet meer, het zadel is onverbiddelijk hard, je voeten gaan tintelen…. en de weg blijft maar omhoog gaan! Waar ben ik aan begonnen?!?!? Ik besluit dat ik de (nog slapende) powervrouwen maar niet ga vertellen dat het zo tegenvalt. Hoop doet immers leven…. En ze moeten wel: we doen het uiteindelijk allemaal om het leven hoop te geven, voor alle kankerpatiënten.

En ineens was daar het dorp. De weg vlakt af, je kunt zelfs een tandje bijschakelen. Je krijgt vleugels. Bij de finish wordt je onthaald door alle juichende supporters. Blijk ik in slechts 1 uur 43 omhoog gefietst te hebben. Ik heb mijzelf overtroffen! Nadat de eerste adrenalinepiek weer is gezakt, kom ik er achter dat ik haast niet kan lopen van de spierpijn/kramp. De schrik slaat me om het hart als ik besef dat ik ’s middags nog een keer moet. Ik ook altijd met mijn enthousiasme…..

Na wat rust, een massage en heel veel bananen gaan we ’s middags met Ruth Jacott, Carolien Tensen, Esther Schouten en Wendy van der Ham (luisteraar) weer naar beneden met de bus. Wederom knijp ik hem enorm. Wat is die berg steil…. Onze tweede luisteraar Petra is dan inmiddels al 4 keer de berg opgeweest en gaat met ons samen starten voor haar 5e keer. Volgens haar had ik haar uitgedaagd… Met gemak zou ze er nog een keer opkunnen… Zij wel! Sommige dappere dodo’s deden het wel zes keer!

Na ons startschot om 4 uur begonnen we aan de klim. Ruth viel binnen honderd meter al van de fiets, omdat zij de juiste schakeling niet kon vinden. En neem van mij aan, als je je trappers niet rond krijgt, val je gewoon genadeloos om. De clips aan je voeten zitten vast aan de pedalen en gaan lastig los voor een ongeoefende fietser. Lang leve de zwaartekracht. Gelukkig geen verwondingen en de klim werd voortgezet.

Esther was al snel uit het zicht verdwenen, samen met Petra. Ruth liep ook al snel uit en Carolien en ik besloten bij Wendy te blijven. Samen ben je sterker. Ik moet zeggen dat het dit keer na de eerste 5 bochten wel iets lichter werd, maar dat kwam vooral door de snelheid. Het ging een stuk langzamer dan in de ochtend en dat was wel zo lekker. Opnieuw zwoeg ik mij in een roes een weg naar boven.

Ineens krijg ik een ‘Hermannetje’ (een zetje mee) en val van schrik bijna van mijn fiets. Het bleek Michael Boogerd te zijn. Die had ik even niet zien aankomen in mijn opperste concentratie. Maar ach, als hij na 6 keer op en neer nog kan lachen op ‘zijn pokkeberg’, dan moet ik dat toch ook kunnen?!?! J

Een opvallende ervaring vond ik de energieboost die je krijgt van alle supporters langs de kant. Velen zaten al vanaf 5 uur in de nacht om aan te moedigen! Een ongrijpbare kracht. Ik vraag me niet meer af of ik boven kom, alleen nog maar hoe. Als ik wielrenners picknickend langs de kant zie bijtanken, weet ik dat het sowieso gaat lukken. Ook al voel ik mij zo zwaar als een baksteen. En aldus geschiedde. Twee keer heb ik de zwaartekracht getrotseerd.

Na bijgekomen te zijn van de ergste spierpijn mocht ik een paar weken later in Roosendaal kennismaken met een natuurkracht die mij zo licht als een veertje maakte. Tijdens een indoor Skydive zweefde ik op een luchtstroom van 180 km/uur. Dat was echt kicken. Vooral als je doorkrijgt hoe je kunt sturen. Wist niet dat het zo leuk was om met lucht te spelen. Als een vogel even de zwaartekracht ontstijgen, letterlijk en figuurlijk. Lang leve de natuurkrachten!

De lente is mijn favoriete seizoen. Dan begint de natuur weer op te leven. Overal schieten de knoppen en bloemen uit. Je hoort weer geluiden van kwetterende vogels die zich opmaken voor uitbreiding van het nageslacht. Het wordt ook weer aangenaam warm buiten, zodat de ramen en deuren weer open kunnen. Ook de mensen op straat lijken weer wat socialer en opener te worden zodra de lente zich van haar beste kant laat zien. Elk jaar weer.

Je geniet meer van iets als het anders is dan wat je (tijdelijk) gewend bent. Na een koude, sneeuwrijke winter zijn we blij met de eerste zonnestralen. Als het te lang droog is en alles verdort, zijn we blij met een dorstlessende regenbui. Zonder bergen heb je geen dalen. Zonder leven geen dood.

Aan de ene kant gaat veel vanzelf. De wereld draait toch wel door, wat je ook doet. De kracht van de natuur kun je niet stoppen of beïnvloeden, als je dat al zou willen…. Maar aan de andere kant geldt de macht van de grote aantallen. Als wij maar met genoeg mensen ons inzetten voor één doel, dan komt er echt wel beweging in. Een mammoettanker keer je niet in je uppie, maar wel met velen samen. De Macht van de Massa.

Maar hoe krijg je mensen zover dat ze zich verenigen en samen die grote massa gaan vormen? Mijn moeder zei vroeger: ‘Verbeter de wereld en begin bij jezelf’. Een individu zal het initiatief moeten nemen en anderen enthousiasmeren voor zijn ideeën. Dan groeit het geleidelijk en wordt de macht groter (tot er weer wat anders bedacht wordt en daar de aandacht naar toe gaat ) That’s life.

Concreter: als wij die -vanzelf draaiende- wereld leefbaar willen houden, zullen we zelf het heft in handen moeten nemen. * Zorgen dat deze planeet niet uitgeput raakt onder de 7 miljard mensen die er zijn en de 80 miljoen die er elk jaar bijkomen (= 219178 per dag, 9132 per uur, 152 per minuut, 2,5 per seconde!!!). * Zorgen dat we een welvaart behouden waarbij we kunnen blijven innoveren, maar ook genieten en genoeg geld verdienen om in je behoeftes te voorzien. *Zorgen voor de medemens, zodat wij met elkaar en naast elkaar deze prachtige planeet in goede gezondheid kunnen verzorgen. Er moet een evenwicht zijn: een kringloop die zichzelf in stand houdt. Een perpetuum mobile (Latijn: voortdurend (of eeuwig) bewegend, spreek uit: per-pee’-tu-um mo’-bi-lee).

Ik probeer mijn steentje bij te dragen. Voor zowel de Planet, als de Prosperity/Profit, als de People. Niet alleen door in de winkels bewust te kiezen voor eerlijke producten. Maar ook door mij maatschappelijk belangeloos in te zetten voor iets goeds. Deze week komt het hoogtepunt: de Alpe d’HuZes (te volgen via www.kk.ncrv.nl). Na twee maanden trainen moet ik nu echt aan gaan geloven. Ik zie er als een berg tegenop, maar weet dat ik daarna een voldaan gevoel zal hebben (zonder dalen geen pieken ). Gesterkt door al die mensen die geld hebben gedoneerd voor dit goede doel (voor de duidelijkheid: ik bedoel het KWF, niet ikzelf ). We maken samen deel uit van een grote massa die daarmee de strijd tegen kanker aangaat. De Macht van de grote aantallen. De Kracht van de Massa. Zo maken we de cirkel rond, ‘The Circle of Life….’

Wat heb ik een geluk gehad. Op 10 april mocht ik aansluiten bij een initiatief om kinderen met een beperking of ernstige ziekte te laten vliegen. Letterlijk vliegen! Namens Stichting Hoogvliegers zijn er een paar dagen per jaar waarbij piloten in hun vrije tijd kids mee nemen om te vliegen. Het geeft altijd enorm veel energie en inspiratie als je zulke enthousiastelingen bij elkaar ziet! Geef toe: “de glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft” (waar ken ik dat van… Oh ja, Willy Alberti / André Hazes).

Ook ik mocht vliegen! Mazzelaar. In een luxe 10-persoons Chesna Caravan zijn we van Lelystad naar Utrecht gevlogen (en weer terug ) Het was wel te merken dat er aardig wat thermiek was (warme luchtbellen die opstijgen door warmte van de zon op het aardoppervlak: omdat dat meer gebeurt boven een donker bos dan boven water zitten er op zonnige dagen veel turbulente bewegingen in de lucht). En het was mooi weer. Mijn maag was niet zo vliegbestendig die dag, laat maar zeggen… Maar het was wel gaaf!

De wereld vanuit de lucht ziet er echt heel anders uit. Heel verrassend! Utrecht herkende ik aan de schoorsteen van de Douwe Egberts Fabriek met een grote witte brug ernaast. Nooit beseft dat dat zo boven het landschap uitstak! Bekijk de wereld eens van een andere kant, zou ik zeggen. Ga vliegen op pak-’m-beet 300 meter hoogte! Wedden dat je zelfs in je eigen woonomgeving moeite hebt je te oriënteren!

De grootste mazzel bleek overigens een week later: de aswolk uit IJsland gooide roet in het eten voor al het gemotoriseerde vliegverkeer. De hoogvliegersdag had geen week later moeten zijn. Ik geef toe dat de vulkaanuitbarsting vaktechnisch wel een hoogtepunt was! Lang leve de natuurverschijnselen! IJsland ligt op een breuklijn, waar Europa en Amerika/Canada uit elkaar schuiven. We leven namelijk op aardplaten die drijven op een vloeibare massa in de aarde. Die aardplaten zijn continu in beweging: dat levert aardbevingen, vulkanen en soms tsunami’s op als de opgebouwde spanning in één keer vrijkomt. Een mooi voorbeeld is de kustlijn van Afrika aan westzijde en Zuid-Amerika aan oostzijde. Het past als twee puzzelstukjes perfect in elkaar. Heeeeeeeeel lang geleden zaten ze aan elkaar vast.

Zo zijn er nog veel meer initiatieven van burgers die wat goeds willen doen voor de medemens. Hoort eigenlijk bij het duurzaam leven: zorgen voor anderen. Ook ik probeer op mijn manier wat te doen. Vandaar mijn avontuur met de Alpe d’HuZes. Eerlijk gezegd ben ik er vrij naïef ingegaan. Maar hoe meer mensen (goedbedoeld) roepen hoe knap ze het vinden, hoe meer ik hem begin te knijpen. Is het dan echt zo’n topprestatie? Uiteraard is het bikkelen in de sportschool, maar ik kan me geen voorstelling maken hoe het is om 13 kilometer continue bergop te fietsen. Dat is misschien maar goed ook

We hebben natuurlijk nog wel veel donateurs nodig! Cash! No Ash! Doe je mee? Zie doneerpagina . Alle beetjes helpen!

Het leven is onvoorspelbaar. Gelukkig maar, want ik zou er niet aan moeten denken dat het anders was. Verrassingen zorgen er juist voor dat je het gevoel hebt dat je echt leeft. Mijn kids staan garant voor dagelijkse onverwachte acties en opmerkingen. Gelukkig in 99% van de gevallen leuke verrassingen. Heerlijk. Het geeft je een gevoel alsof zonnestralen doorbreken na een paar sombere dagen. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!

Toch is het niet altijd het lentegevoel wat overheerst. Je zult maar met je gezondheid tobben. Dat is toch een van de kostbaarste dingen (en onbetaalbaar!). Nu mag ik van geluk spreken dat ik in de tropentijd van mijn leven fit en gezond ben, maar dat geldt niet voor iedereen die ik ken.

Nu krijg ik de kans om een top te beklimmen en daarmee mensen in dalen te helpen. Ik ga de Alpe d’Huez beklimmen (op de fiets)!!! Jawel. Ik ben uitgenodigd om in het team Knooppunt Kranenbarg van de NCRV (werkdagen 17 tot 19 uur op radio 2) mee te fietsen met 5 andere PowerVrouwen (waaronder ook Carolien Tensen, Ruth Jacott, Esther Schouten) om geld in te zamelen voor het KWF.

Nu krijg ik veel aanvragen om mee te werken voor acties voor het goede doel, maar dit raakte mij meteen. Het zou van mij een enorme inspanning vergen (niet alleen de dag zelf, maar ook tijdens de voorbereidingen), maar dat valt in het niet met al die mensen die het gevecht moeten aangaan met de onvoorspelbaarheid van het leven. Kanker een ziekte waar 1 op de 3 mensen ooit in het leven mee te maken krijgt. Ook in mijn eigen familie is het doodsoorzaak nr. 1 (ik heb ook veel goede genen meegekregen, hoor!). Opgeven is geen optie.

Nu hou ik wel van een beetje uitdaging. Mijn dansavontuur is alweer 3 jaar geleden en wat heb ik daarvan genoten! Ik ben nog steeds niet dol op sporten (understatement ). Laten we eerlijk zijn: Het blijft een vorm van zelfkastijding. Achteraf voel ik mij meestal wel stoer, maar vooraf en tijdens heb ik heel andere gedachten en gevoelens. Het blijft een gevecht met mijn lijf. Maar het is min of meer een vrijwillig gevecht. Als je een ingrijpende ziekte hebt, zoals kanker, kun je ook niet zeggen: vandaag even niet.

Ik heb vrienden die nog leven en strijden tegen deze ziekte, maar ook al familie en vrienden verloren: begin dit jaar nog moest Sander Simons de strijd opgeven tegen longkanker. Nooit gerookt, toch geraakt, in de zomer van zijn leven. Dat doet je toch weer beseffen dat een goede gezondheid niet vanzelfsprekend is!

Op naar de TOP! Samen zijn we sterk! Met hulp van mijn sportschool Wellness & Healthclub New Style hoop ik op 3 juni tijdens de Alpe d’HuZes ‘gezond’ aan de top te komen. Ook jij kunt helpen! Volg ons hier en nog beter: Doneer ook! Alle beetjes helpen. Niets blijft aan de strijkstok hangen. Iedereen doet het vrijwillig! De ingezamelde euro’s moeten onze brandstof worden om die berg op te komen voor een zonnige en duurzame toekomst van iedereen die het hard nodig heeft. Voor nu en later. Voor jezelf en voor anderen. Op naar de TOP!!! (pffff, waar ben ik aan begonnen )